آرشیو اخبار مربوط به گروه گفت و گو - صفحه 2


صفحه      21

  • یک‌شنبه، 18 مرداد 1388

  • جمعه، 16 مرداد 1388

    • 53) تجمع معترضان ایرانی مقیم پاریس در برابر سفارت پس از تنفیذ دولت کودتا   (5:10 صبح)

      درست چند ساعت بعد از مراسم تنفیذ محمود احمدی‏نژاد، به عنوان دهمین رئیس جمهوری اسلامی، از سوی آیت‏الله خامنه‏ای در تهران، هزاران نفر از ایرانی‏های مقیم پاریس در برابر سفارت جمهوری اسلامی در میدان «ینا» گرد آمدند. «کمیته‏ی مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی» در پاریس، برای این گردهمایی اعتراضی و حضور مردم، روشنفکران، دانشجویان، شخصیت‏های سیاسی فرهنگی و فعالین جامعه‏ی مدنی، در آن فراخوان داده بود. متن مصاحبه رادیو زمانه با یکی از اعضای این کمیته را در زیر بخوانید:

  • دوشنبه، 12 مرداد 1388

    • 54) در پرونده‌های سیاسی، وکلا هم تحت فشارند   (8:32 عصر)

      این روزها به دنبال برگزاری دادگاه نمایشی برای سران اصلاح طلبان، موضوع حقوق زندانیان سیاسی بار دیگر در افکار عمومی مطرح شده است. خبرنگار «موج سبز آزادی» با مهرانگیز کار، حقوقدان ایرانی، مصاحبه‌ای انجام داده است که در ادامه می‌خوانید. هرچند این مصاحبه قبل از برگزاری جلسه روز شنبه دادگاه فرمایشی انجام شده، اما حاوی نکات مهمی است که در مورد جلسه نمایشی مذکور نیز به طور خاص مصداق پیدا می‌کند.

    • 55) باقی: در شرايط حبس انفرادي اعترافات اعتباري ندارد   (2:07 صبح)

      عمادالدين باقي بنيانگذار انجمن دفاع از حقوق زندانيان، با اشاره به آنچه به عنوان كيفرخواست در دادگاه قرائت شد، گفت: به جز بخش كوچكي كه در انتهاي كيفرخواست و پس از جلسه دادگاه توسط ابطحي بيان شد، ساير عمده بحث دادگاه را کيفرخواست اشغال کرد و مطالب آن عموما نقل‌قول از افراد بود که تا زماني که خودشان در وقت دفاع در اين زمينه سخني نگفته‌اند نمي‌توان آن را تاييد يا تكذيب كرد زيرا تا اين افراد خودشان اين بندهاي كيفرخواست را تاييد نكنند، نمي‌توان آن را داراي اعتبار دانست.

  • یک‌شنبه، 11 مرداد 1388

  • شنبه، 10 مرداد 1388

    • 59) متوجه نیستند که عطریان و ابطحی مسخره‌شان کرده‌اند   (6:31 عصر)

      یک فعال سیاسی با اشاره به اعترافات منتسب به محمدعلی ابطحی و محمد عطریانفر که امروز در رسانه‌های حامی کودتا منتشر شد، گفت: بازجویان و مسئولان امنیتی متوجه نیستند که آقایان عطریان و ابطحی مسخره‌شان کرده‌اند و سرکارشان گذاشته‌اند.

    • 60) علیرضا بهشتی: فکر نمی‌کردند مردم و موسوی بایستند   (3:22 عصر)

      نزدیک به دو ماه از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری 22 خرداد می‌گذرد. اعتراضات مردمی نسبت به نتیجه اعلام شده انتخابات ادامه دارد و کشور همچنان آبستن حوادث نگران کننده است. یک روز بازداشتگاه کهریزک به دلیل اعمال خشونت و رفتار نامناسب با بازداشت‌شدگان حوادث پس از انتخابات تعطیل می‌شود و روز دیگر دادگاهی برای چهره‌های سیاسی بدون حضور وکلای آنها بر پا می‌گردد. گفت‌و‌گوی پارلمان نیوز با علیرضا بهشتی را که روز پنچ شنبه در چهلم شهدای انتخابات در دفتر کارش انجام شده، در ادامه می‌خوایند. فرزند شهید بهشتی، از مشاوران و نزدیکان میرحسین موسوی است که از دوران نخست وزیری با او همراه و همکار بوده است. نگرانی علیرضا بهشتی از اوضاع این روزهای کشور نه تنها از چهره او بلکه زمانی آشکارتر شد که گفت نگران مراجعانش و قرارهایی است که می‌گذارد.

    • 61) رئیس اصلاح‌طلبان مجلس: به ابطحی قرص می‌داده‌اند   (2:35 عصر)

      دبیر کل فراکسیون خط امام(ره) مجلس گفت:« نحوه محاکمه بازداشت‌شدگان حوادث پس از انتخابات همه را بهت زده کرد.»

  • پنج‌شنبه، 8 مرداد 1388

  • چهارشنبه، 7 مرداد 1388

  • دوشنبه، 5 مرداد 1388

  • یک‌شنبه، 4 مرداد 1388

  • شنبه، 3 مرداد 1388

  • جمعه، 2 مرداد 1388

    • 70) جنبش سبز، نقطه‌ی پایان تاریخ مذکر   (1:02 صبح)

      رضا براهنی نیاز به معرفی ندارد. این روزها او نیز با بسیاری از ایرانیان دیگر همراه شده تا فارغ از اختلاف نظرهای متداول و متعارف، به سرکوب فعالان جنبش سبز در ایران اعتراض کنند و صدای ایرانیان را به جهان برسانند. آنچه در ادامه می‌خوانید، مصاحبه‌ی اختصاصی «موج سبز آزادی» با «رضا براهنی» نویسنده‌ی سرشناس ایرانی است که در حاشیه برنامه اعتصاب غذای ایرانیان در نیویورک صورت گرفته است.

  • پنج‌شنبه، 1 مرداد 1388

  • چهارشنبه، 31 تیر 1388

    • 73) تظاهرات میلیونی جنبش سبز و نقش جنبش زنان   (8:56 عصر)

      جایگاه جنبش زنان به عنوان «هویتی مستقل» در حوادث پس از انتخابات، و پیوند متقابل فعالان این جنبش با موج عظیم اعتراضات اخیر، تاکنون موضوع گفت‌وگوها، مقالات و مصاحبه‌های بسیاری در سایت‌های جنبش زنان بوده است. سایت «مدرسه فمینیستی» در میزگردی با حضور نسرین ستوده، نرگس محمدی، نوشین احمدی خراسانی و منصوره شجاعی، نقش جنبش زنان و فعالان حقوق زنان را در حرکت‌های اعتراضی پس از انتخابات بررسی کرده است.

  • سه‌شنبه، 30 تیر 1388

    • 74) سخنگوی اقلیت مجلس: به نفع نظام است که همه‌پرسی را برگزار کند   (4:41 عصر)

      سخنگوی فراکسیون خط امام مجلس با استقبال از پیشنهاد برگزاری رفراندوم که سید محمد خاتمی آن را مطرح کرده است، گفت: «برگزاری همه‌پرسی از مردم در شرایط فعلی، منافع بلندمدت نظام را تحقق می‌بخشد.»

    • 75) آیت‌الله بیات زنجانی: کاش آقایان مثل امام بودند   (4:21 عصر)

      مصاحبه زیر با آیت‌الله اسدالله بیات زنجانی صورت گرفته و اردیبهشت ماه سال گذشته در شماره چهل و نهم دوماهنامه چشم‌انداز ايران منتشر شده است. سراسر مصاحبه حاوی نکات مهمی است، ولی در بخش ‍پایانی مصاحبه، ایشان به بحث مشروعیت و حدود اختیارات ولی فقیه می‌پردازد که هم‌اکنون بحث روز میان علمایی مانند هاشمی رفسنجانی و محمد یزدی است. جالب است که ایشان سخنان و نظرات آقای مصباح یزدی را فاقد ارزش علمی و فقط مناسب گرم کردن منبر می‌دانند.

  • دوشنبه، 29 تیر 1388

    • 76) محسن آرمین: اژه‌ای باید از کسانی که متهمشان کرده، درس وطن‌دوستی بیاموزد   (2:22 صبح)

      سخنگوي سازمان در خصوص اظهارات اخير وزير اطلاعات گفت: شخصیت ها و افرادی را که آقای اژه ای متهم به وابستگی و همراهی با اسرائیل کرده اند از جمله اعضای سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ايران، کسانی هستند که امثال ایشان باید سالها به مطالعه سوابق و مبارزات و از خودگذشتگی های آن ها در راه دین و میهن بپردازند تا از آن درس ایمان و وطن دوستی و اجنبی ستیزی بیاموزند.

  • یک‌شنبه، 28 تیر 1388

    • 77) احمدخاتمي:احمدي‌نژاد به مراجع دهن‌كجي کرد   (2:06 عصر)

      یکی از حامیان سابقا سرسخت احمدی‌نژاد با انتقاد شديد از انتصاب اسفنديار رحيم‌مشايي به عنوان معاون اول رييس‌جمهور اظهار كرد كه اين انتصاب را با توجه به حساسيت بجايي كه مراجع تقليد، مجلس خبرگان رهبري و مجلس شوراي اسلامي و تعداد كثيري از فرهيختگان داشته‌اند، نوعي دهن‌كجي به مراجع عظام تقليد و نخبگان ديگر مي‌داند.

  • شنبه، 27 تیر 1388

  • پنج‌شنبه، 25 تیر 1388

  • چهارشنبه، 24 تیر 1388

  • سه‌شنبه، 23 تیر 1388

  • دوشنبه، 22 تیر 1388

    • 86) بعید است در جلسه رای اعتماد شرکت کنیم   (2:48 عصر)

      سخنگوی فراکسیون خط امام(ره)مجلس با تکذیب مصاحبه منتشر شده با او توسط باشگاه خبرنگاران جوان تاکید کرد:«باتوجه به اینکه ابهامات اعضای فراکسیون خط امام(ره)، در مورد انتخابات ریاست جمهوری ،سلامت انتخابات و حوادث پس از آن همچنان باقی است و وزرای دولت پاسخگوی سئوالات ما در مورد انتخابات نبوده‌اند، بعید است در جلسات رای اعتماد به دولت دهم شرکت کنیم.»

  • یک‌شنبه، 21 تیر 1388

  • شنبه، 20 تیر 1388

    • 88) حزب موسوی قطعا تشکیل می‌شود   (10:41 عصر)

      حزب موسوي قطعا تشكيل مي‌شود و ظرفيت وي بيشتر از آن است كه در برابر سخن چند فرد غيرمسئول عقب‌نشيني كند. عده‌اي اصول مربوط به آزادي بيان و آزادي تجمعات را كه نص صريح قانون است به رسميت نمي‌شناسند.

    • 89) سخنگوی فراکسیون اقلیت: در جلسه رای اعتماد شرکت نمی‌کنیم، چون دولت مشروعیت ندارد   (10:36 عصر)

      سخنگوی فراکسیون خط امام مجلس با تاکید بر اینکه «دولتی که وزیر آن به نمایندگان پاسخگو نیست، نباید انتظار رای اعتماد از مجلس داشته باشد»، گفت:«تا زمانیکه به سئوالات و ابهامات جمعی از نمایندگان در مورد انتخابات ریاست جمهوری پاسخ شفاف و روشنی داده نشود، احتمالا اعضای فراکسیون اقلیت-خط امام(ره)- در جلسات رای اعتماد به وزرا شرکت نمی‌کنند.»

  • پنج‌شنبه، 18 تیر 1388

    • 90) عضو خبرگان رهبری: باید اعتراف کرد که مردم بی‌اعتماد شده‌اند   (5:24 عصر)

      یک عضو مجلس خبرگان رهبری تصریح کرد که: جو بی ‌اعتمادی به عنوان یک واقعیت در جامعه وجود دارد، بنابراین باید به آن اعتراف کرد و به فکر درمان آن به عنوان یک درد بود. نماینده مجلس خبرگان رهبری گفت:«اعتماد مردم به دولت و مسئولان بزرگترین سرمایه یک نظام و کشور محسوب می‌شود.»

    • 91) دکتر پیمان: این خیزش با سرکوب مهارشدنی نیست   (7:40 صبح)

      در برنامه‌ی «روی خط زمانه» تبعات و آثار انتخابات اخیر ریاست جمهوری در ایران را در چشم‌انداز رویدادهای آتی، در صحنه‌ی سیاست ایران بررسی می‌کنیم و به نقاط قوت و ضعف روندی که منجر به حضور بی سابقه‌ی مردم در این انتخابات شده و نیز تأثیرات مثبت یا منفی که نتیجه‌ی این انتخابات در مسیر مبارزات دموکراتیک در آینده بر جا خواهد گذاشت، می‌پردازیم. برخی پرسش‌ها و نکاتی را که در این بحث مطرح می‌شوند، با دکتر حبیب‌الله پیمان، چهره‌ی سرشناس ملی مذهبی و از اعضای مؤسس جنبش مسلمانان مبارز ایران در میان گذاشته‌ام. آقای پیمان، اتفاق خیلی بزرگی در ایران افتاده است. به تعبیر مسئولان نظام هم همین طور است. وارد تعریف‌هایی که در مورد این مسأله هست نمی‌شوم. سؤالم از شما این است که آیا در زندگی سیاسی خودتان، تا به حال، مشابه این وضعیت را به لحاظ تاریخی – سیاسی، سراغ دارید؟ بله، به لحاظ گوهر آن، دو بار دیگر شاهد چنین خیزشی بوده‌ام؛ یک بار در نهضت ملی شدن صنعت نفت در زمان دکتر مصدق که من نوجوان و محصل دبیرستان بودم، بار دوم هم در انقلاب ۵۷. مشابهت را به این دلیل می‌گویم که در همه‌ی این خیزش‌ها، ما با ظهور ملت ایران روبه‌رو بودیم. یعنی یک ملت، خود را در صحنه دریافت؛ بر هویت و توانایی‌اش آگاه شد؛ اعتماد به نفسی پیدا کرد و آن‌گاه ویژگی‌های فرهنگی و اخلاقی تاریخی‌ای که در شعور و روح ملی و جمعی او از هزاران سال پیش انباشت شده است، تجلی کرد. البته این بار، این ظهور هر چند خیلی کوتاه و گذرا به نظر می‌آمد، ولی برجسته‌تر بود. به این معنا که در طی این سه بار، به دلیل سرکوب‌هایی که به ملت تحمیل می‌شده و در شرایط فوق العاده ناامن قرار می‌گرفته، با فشار شدید روبه‌رو بوده است و فشار شدید همبستگی ملی را از بین می‌برد؛ مردم را تنها و منفرد می‌کند و آن ویژگی‌های اساسی فرهنگی عقب رانده می‌شود. ناگزیر برای سر پا ماندن، به دفاعی که دفاع غریزی و رفتار کودکانه است، رانده می‌شوند. بنابراین ما دیگر نشانی از یک ملت نداریم. مردمی و افرادی هستند که تلاش می‌کنند زندگی کنند. در چنین فرصت‌هایی، یک بار دیگر ملت شکل می‌گیرد. به همین جهت، من این خیزش را یک رستاخیز می‌دانم که دوباره، ملت ایران خودش را با همه‌ی خصوصیاتش، دریافت. از این مقایسه که شما امتیاز زیادی هم برای مشابه امروزی آن قائل هستید، این نگرانی به وجود نمی‌آید که همان رکود و خمود طولانی که بعد از نهضت ملی شدن نفت و بعد از انقلاب بهمن ۵۷ غالب شد، دوباره پیش بیاید؟ به هر حال، ملت به میدان آمده است. اگر دوباره سرکوب طولانی شود، می‌تواند به اجبار، مردم را از هم جدا کند. ولی ممکن است این بار این اتفاق به سادگی نیفتد؛ چرا که امروز ما با وضعیت جدیدی روبه‌رو هستیم و آن پیوندی است که این جریان با انقلاب دارد حفظ می‌کند که خیلی مهم است. اگر به شعارهای این مدت دقت کنید، گویی مردم می‌گویند شعارهایی مثل: آزادی، استقلال، جمهوریت، عدالت (تحت هر عنوانی) و نمادهایی مثل «الله اکبر» را که متعلق به ما و اصیل بوده است، عده‌ای آمده‌اند از واقعیت خود تهی کرده‌اند. اما ما ادامه‌ی همان انقلاب هستیم و داریم این شعارها را در شکل اصیل آن از درون خودمان می‌آوریم. خودمان می‌خواهیم آن را حفظ کنیم و وکالت آن را به هیچ کس نمی‌دهیم. به همین جهت، الان بخش مهمی از نخبگان جامعه که پیوندشان را با نظام نبریده بودند، چه در روحانیت و مدارس دینی و چه در دانشگاه‌ها، همه به این نهضت پیوسته‌اند و بر اساس بازیابی همین ارزش‌ها و پس گرفتن آن از حاکمانی که آن را فقط وسیله‌ای برای سودجویی و حفظ قدرت قرار داده بودند، هم‌صدا هستند. حال مهم این است که برخورد مجموعه‌ی نظام با این همراهی و اعتراضات مشترکی که دارد در دو سو شکل می‌گیرد، چه خواهد بود؟ آن بخش بسیار افراطی اصول‌گرای حاکمیت که ابزار قدرت را در دست دارد و سرکوب را رهبری می‌کند، روز به روز منزوی‌تر می‌شود. حتی میان جناح‌های میانه‌روی اصول‌گرا هم دارد منزوی می‌شود. آن‌ها هم رها می‌کنند و از این نوع سرکوب حمایت نمی‌کنند این بار مثل دفعات پیش نیست و تنها دسته‌ای وابسته به یک حزب و گروه ویژه نیستند که بتوانند آن‌ها را جدا از مردم و بقیه‌ی اقشار جامعه منزوی کنند؛ از بین ببرند و حذف کنند. اصلاً چنین اتفاقی نمی‌افتد. افرادی را که از احزاب مختلف دستگیر و زندانی کرده‌اند، اگر در هر شرایط دیگری بود، به سادگی حل می‌کردند. اما این بار یک ملت به میدان آمده است. دانشگاهیان در ابعاد وسیع از آقای میرحسین موسوی حمایت کرده‌اند؛ هم‌چنان معترض باقی مانده‌اند و در همین شرایط به ملاقات ایشان می‌روند و اعلام حمایت می‌کنند. در بین مراجع نیز با همه‌ی محافظه‌کاری‌ها و رعب و ترسی که ایجاد کرده‌اند، زمزمه‌ی نارضایتی شنیده می‌شود. بنابراین، این بار راه غلطی را می‌روند و اشتباه بزرگی را مرتکب می‌شوند؛ اگر بخواهند با شیوه‌ی سرکوب، این خیزش عظیم را مهار کنند. این خیزش با سرکوب مهارشدنی نیست. با چهره‌هایی که در این جریان (اگر نگوییم رهبری کرده‌اند) به نوعی اثرگذار بوده‌اند، کسانی مثل آقایان خاتمی، کروبی، موسوی و تا حدودی آقای هاشمی رفسنجانی برخورد متفاوتی می‌شود. برخی معتقدند آن‌ها از عهده‌ی نقش خود برنمی‌آیند و ایراد و اعتراضاتی به رفتار سیاسی تا کنونی آن‌ها دارند. ارزیابی شما از نقش این چهره‌های مشخص چیست؟ به طور کلی، این چهره‌ها سعی می‌کنند تقابل زودرسی ایجاد نکنند. نگویند مسأله بر سر جنگ قدرت است. فکر می‌کنم بیشتر پشت ملت حرکت می‌کنند. این تعبیر شاید درست است که رهبران فعلی جلو نمی‌افتند و حتی از مردم فاصله نمی‌گیرند که مردم پشتشان را خالی بگذارند. گویی که مردم دارند رهبری می‌کنند. به همین دلیل که این بار سیاست از درون جامعه دارد می‌جوشد. پس این سؤال همیشگی پیش می‌آید که آیا جنبش بدون رهبری به ثمر خواهد رسید؟ من این را اتفاق بسیار مطلوبی می‌دانم. در راه‌پیمایی‌ها، بارها به دوستان اطرافم می‌گفتم: بسیار خوشحالم که رهبری این راه‌پیمایی‌های عظیم دست احزاب و گروه‌ها نیست. به دلایلی که همه می‌شناسیم؛ کی جلو باشد، کی نباشد؟ شعار کی بالا باشد، شعار کی نباشد؟ و … دعواها شروع می‌شد. چون دست خود مردم است، مردم آن هم‌رنگی و وحدت را می‌بینند؛ نه تفرقه را. الان؛ رهبران باید یاد بگیرند. این به معنای آن نیست که خرد انباشت‌شده خود را در اختیار جوان‌ها نگذارد. ما باید تجربیات را بدهیم. جوان‌ها آماده‌ی حرف گوش دادن هستند؛ آماده‌ی گفت و گو هستند. رهبران می‌توانند گفت و گو کنند. از این گفت و گو راهکار درمی‌آید. این طور نیست که نقش رهبری به کلی رفته است. اما این که یک بار جای سیاست، از تمرکز در رأس هرم، به بدنه‌ی هرم بیاید، اتفاق بسیار بزرگی است. تجارب تلخ مشروطه، نهضت ملی، انقلاب بهمن، همه کافی هستند که فرصت بدهیم مردم خود سیاست‌ورزی کنند. نخبگان جامعه، در درون مردم باشند، تجربیاتشان را به مردم بدهند، آموزش بدهند و آموزش بگیرند. تا به حال واگذار کردن به نخبگان به تنهایی، یعنی نخبه‌گرایی، علت شکست ما بوده است. نقش سایر نیروها، احزاب، شخصیت‌ها در داخل و خارج از کشور را در رابطه با این جنبش چگونه ارزیابی می‌کنید؟ نقطه‌ی خیلی مثبت و مهمی هست که مایلم تأکید کنم و خیلی‌ها، به خصوص در داخل و در خارج هم به آن توجه کنند، یک نقطه‌ی مثبت این خیزش این است که خود را ادامه و احیاکننده‌ی انقلاب ۵۷ می‌داند. بنابراین، سلاح هر نوع اتهام ضد انقلابی و براندازی را نه به صورت فرصت‌طلبانه یا فریب‌کارانه، بلکه به طور واقعی از دست این‌ها درآورده است. به همین جهت، نسلی هم که در انقلاب بوده، با آن همدل است. این موجب می‌شود که امکان سرکوب این جنبش وسیع خیلی کمتر می‌شود. الان اگر روحانیون و مراجعی دارند اظهار هم‌دردی می‌کنند یا افرادی از درون همین نظام، همراهی نشان می‌دهند، برای این است که می‌گویند این همان انقلابی است که ما می‌خواستیم آن را احیا کنیم؛ این ارزش‌های همان انقلاب است. در واقع، فرصت طلبی نیست. نیست؛ ابداً نیست. این‌جا می‌خواهم به دوستان و هم‌وطنانی که به دلایل ایدئولوژیک خود یا ارزیابی‌ها و تحلیل‌هایشان می‌گویند همه این‌ها از اول بی‌خود و غلط بوده است، توصیه‌ای بکنم و آن این‌که وقتی شعارهای رادیکال مطرح می‌کنند، متوجه باشند که این شعارها در جامعه‌ی ایران ریشه نمی‌دواند و جواب نمی‌گیرد. ۳۰ سال دعوت‌هایی شده که هیچ کدام در داخل جواب نداشته است. این جنبش از درون این جامعه و از درون شعور جمعی خودآگاه مردم جوشیده است. به این احترام بگذارند. دیده‌ام که در همین ایران، بسیاری از دگراندیشان، مارکسیست‌ها و افراد سکولار، به طور صمیمانه‌ای با شعارهای مردم، مثل «الله اکبر» و دیگر شعارهایشان همراهی نشان می‌دهند. درست است که او مذهبی نیست؛ ولی در روح و شعور ملی جامعه‌ی ایران سهیم است و نمی‌تواند خود را جدا کند. بنابراین هر کوششی برای این که بگوییم: نه، شما حق ندارید این جنبش را با انقلاب پیوند بزنید؛ چون انقلاب از نظر ما غلط بوده و همان باعث ایجاد این نظام شده است، خطای بزرگی است که جواب نمی‌دهد؛ جز این که تفرقه ایجاد شود. دوستانی که خارج هستند، سعی کنند با جنبش درون همراهی کنند و به مردم اعتماد کنند. مطمئن باشند که اگر خودشان میان مردم بودند، آن روح جمعی در آن‌ها هم تجلی می‌کرد و با همین‌ها هم‌صدایی می‌کردند. یک آهنگ ناساز نمی‌زدند. بعضی اوقات می‌شنوم که بعضی‌ها می‌آیند در رادیوها مطرح می‌کنند که «آقا این شعارهایی که مردم می‌دهند یا رهبرانشان می‌گویند و می‌خواهند همان حرف‌ها را بیاورند، درست نیست. ۳۰ سال ثابت شده که این شعارها را باید بریزیم بیرون» خوب، این صحبت‌ها در ذهن و روی کاغذ، ساده است؛ ولی ما باید این ملت و روح این ملت را بشناسیم و سعی کنیم با آن نیروی محرکه‌ای که در ملت هست، جنبش پیش برود. از این جهت، حضور این‌ها به طور کلی مثبت است. نمی‌خواهم روی بحث محافظه‌کاری‌ها بروم؛ اما بسیاری از این آقایان هستند که این روش‌ها را محکوم می‌کنند و هم‌دردی نشان می‌دهند؛ هم نسبت به تقلب معترض هستند و هم نسبت به سرکوب. ولی حرفشان را مطرح نمی‌کنند. این جرأت در آن‌ها نیست. این بسیار ناپسند است.

  • چهارشنبه، 17 تیر 1388

صفحه      21