یادمان اسرای جنبش سبز/ به اسرای راه آزادی

اسیر اوست که در پیله‌ی خودپرستی گرفتار آمده / و رنج انسان را نمی‌بیند / تو آزادی/ حتی اگر حصارها و دیوارها ترا از آسمان، از زمین، جدا کرده باشند / من نیز اینجا اسیر زنده بودنم/ و تو آنجا در عین اسارت، آزاد/  از شکنجه هیچ نمی گویم اما / پشت میله های آهنین اگر روزت را به شب و شب را به صبح می رسانی/ اگر جز خودت هم زبانی نمی یابی/ صدای قدم هایت، اگر تنها موسیقی توست/ و خواب، تنها مونس و تسلایت/ آزاده ی راستین تویی/ تو که حقیقت را فدای راحتی ات نکردی / تو که جور فریاد ما را بر شانه های نحیف اما پر استقامت ات بدوش می کشی / تو که راه آزادی را با رشادت ات هموار و سبزتر کردی / شاید آنجا روزهایت بیهوده به نظر آیند/ اما نمی دانی چه شکوهی آفریدی و چه سان رسوا کردی کوردلان شب پرست را /

ای عزیز آزاده! ای سرو پر استقامت! / بر تو درود می فرستم و هر سحرگاه و شامگاه، برای رهایی ات از بند دعا می کنم / آسمان در انتظار پرواز دوباره ی توست... «الهم فک کل اسیر»