نامه یک شهروند ایرانی به محسن مخملباف

خوب است در اینجا حافظه تاریخی مان را کمی ورق بزنیم و کودتای 28 مرداد را به یاد بیاوریم. کودتایی كه مصدق را حذف کرد و جای پای دیکتاتوری را برای ماندن محکمتر نمود. اکنون سالها از آن کودتا می گذرد و بخشش آن بر کودتاچیانش راحت تر به نظر می رسد،اما در این میان نکاتی باقی می ماند.

انقلاب اسلامی ایران با ریختن خون هزاران شهید به ثمر رسید. و قبل از این پیروزی و در سالهایی كه کسی را یارای دم بر آوردن نبود،مبارزان و آزادی خواهان ما در زندانهای ساواک و برای ایرانی آزاد شکنجه می شدند. ما کودتای 28 مرداد را فراموش می کنیم اما تن رنجور و روح زخم خورده این مبارزان را چگونه فراموش کنیم؟ چگونه فراموش کنیم كه همین آمریکا شاه و حکومتش را تا آخرین لحظه كه روزنه ای برای ابقای آن وجود داشت با تمامی امکانات همراهی کرد و زیر پر و بال شکنجه گران را گرفت.

پس از پیروزی انقلاب ایران، سازمان مجاهدین خلق وارد فاز نظامی خود شد.سازمانی كه هیچ نظام اخلاقی انسانی بر آن حاکم نیست. سازمانی كه به خود اجازه می دهد نه به مراکز نظامی و تسلیحاتی، بلکه به مناطق غیر نظامی و مردم عادی حمله ور شود. ما کمک آمریکا به شکنجه گران شاه را هم فراموش می کنیم اما حمایتش از سازمان تروریستی مجاهدین خلق را نمی توانیم فراموش کنیم.

کمر ملت ایران از زیر ظلم و دیکتاتوری شاه راست نشده بود كه عراق جنگ را به ما تحمیل کرد. فرزندان این خاک، با غیرت ملی به سوی مرزها شتافتند تا وجب وجب آن را حفظ کنند. جنگ با نیروی بشری پیش نرفت و اینجا بود كه باران بمبهای شیمیایی بر ما باریدن گرفت. و آیا کسی میتواند تن بیمار مردم سردشت را فراموش کند؟ کودکان دیروز كه امروز بزرگ شده اند و جراحات شیمیایی را با خود یدک می کشند.جوانانی كه برای هر تنفس مرگ را مقابل خود می بینند.

ما سایه حمایت آمریکا را بر سازمان مجاهدین خلق فراموش می کنیم اما نمی توانیم چشم خود را بر رنج هر لحظه ای این پاره های تن وطن ببندیم و کمک های تسلیحاتی،رسانه ای و مشورتی آمریکا را به صدام فراموش کنیم. چندی بعد خبری رسانه های دنیا را تکان داد:"هواپیمای مسافربری ایران توسط ناو جنگی آمریکا منهدم شد". و آنچه باقی ماند بدن پاره پاره زنان و مردان و کودکان بود كه بر آب شناور بود، عروسکی كه شاید اکنون دستان صاحبش نیز از تنش جدا مانده بود: کودکی كه اگر زنده بود شاید اکنون میان ما و با ما شعار مرگ بر دیکتاتور سر می داد.

ما مرگ لحظه به لحظه هم وطنانمان را هم فراموش می کنیم. فراموش می کنیم كه هر از چند گاهی یکی از این اسناد جنایت مزدور آمریکا را به خاک میسپاریم. اما چگونه مدال دولتمردانش را به فرمانده آن ناو برای قتل این همه انسان فراموش کنیم؟

اکنون ملت ما در جایی ایستاده است كه در داخل با باتوم و چماق دیکتاتوری روبروست و در خارج از مرزها دولت هایی با دولت بعد از نهم مذاکره می کنند كه همه چیز را از دریچه منافع و مطامع خود می بینند. اگر سقوط دولت را نزدیک ببینند از جنبش سبز دم می زنند و اگر قراین و شواهد را بر ابقای دولت ببینند ،ملت ایران و رنج هایش را وا نهاده،حقوق بشر را فراموش کرده،امنیت خودشان را محور مذاکرات هسته ای قرار می دهند. و ما می مانیم و ایرانی كه باید خاکش را با چنگ و دندان از سیاست سفیهان داخلی و نیرنگ گرگ‌های خارجی حفظ کنیم.

سیزدهم آبان به مفهوم حقیقی کلمه روز "کس نخارد پشت من، جز ناخن انگشت من"است. ملت ایران هرگز این اشتباه را نخواهد کرد كه حافظه تاریخیش را در صندوقچه بگذارد ، ساده لوحانه به آمریکا لبخند بزند و به جای ایستادن روی پای خود برای گرفتن حقش از این سیاستمداران سفیه و سفاک، چون دولت های قاجار كه به زیر بیرق شوروی و انگلیس می رفت زیر بیرق آمریکا پناه بگیرد.آمریکایی كه از این سو به ما لبخند میزند و از سوی دیگر با دولتمردان منفور ما سر میز مذاکره بر سر فروش ایران گفت و گوهای پنهانی میکند.

سیاست آمریکا در رویارویی با ما، اگر نیک بنگریم، به جای خنجر؛ اکنون پنبه ای است كه با آن سر ملت ما را می برد.

آقای مخملباف! آیا شما به نمایندگی از شکنجه شدگان گمنام زندان های ساواک، آمریکا را بخشیده اید؟ آیا به نمایندگی از نفس های بریده کودکان سردشت، آمریکا را بخشیده اید؟ آیا به نمایندگی از بدن های پاره پاره شهدای هواپیمای مسافربری، آمریکا را بخشیده اید؟

آقای مخملباف! ما به نمایندگی از ملت ایران آمریکا را نمی بخشیم! سیزدهم آبان روز حفظ استقلال ایران است. از تمام گربه هایی كه برای رضای خدا موش نمیگیرند: آمریکا و روسیه.