پاسخ یکی از خوانندگان موج سبز آزادی به مقاله «ما خارج‌نشینان»

 
دوست عزیز آقای مودت،

بحث و گفت و گو در جنبش سبز ما واقعا مبارک است و من آن را یکی از صدها زیبایی این جنبش  می دانم. مردم ما بر سر این که خواست شان چیست و در چه مرحله ای چه باید گفت، با هم صحبت می کنند و من به عنوان فردی از این جنبش واقعا از این بحث ها خوشحال و شادمانم. به گمان من، نتیجه این بحث ها وفاق و هماهنگی خواهد بود و راهی را که در پیش داریم روشن می سازد.

اما من بر خلاف شما، از مقاله آقای غفوری بسیار شادمان شدم و آن را برای همه دوستانم در خارج و داخل کشور فرستادم و از همه خواستم به این بحث بپیوندند، بنشینند و در رابطه با موضوع مقاله بنویسند. راستش را بخواهید نفهمیدم شما چرا ناراحت شدید. لطفا یک بار دیگر این مقاله را بخوانید، اصلا روی سخنش با شما و دوستان خارج کشوری که دارید همراه با جنبش سبز در خارج کشور زحمت می کشید نبود. ایشان شما را مورد خطاب قرار نداد. مطلقا! او آقای مخملباف و آقای نوری زاده و همه کسانی را مخاطب قرار داده است که خواسته های خود را به جای خواسته های جنبش سبز جا می زنند. اتفاقا از آنجا که جنبش سبز جنبشی عمیقا دموکراتیک است، هر کس می تواند با برداشتی که از آن دارد حرفش را بزند اما جایی این داستان مشکل ساز می شود که من ِ نوعی خواسته خود را به جای شما و به جای هزاران نفر دیگر جا بزنم و به همه دنیا فریاد بزنم :" ببینید، آنچه که من     می گویم همانست که میلیون ها نفر سبز در داخل ایران می گویند!"

دوست من، ما دست شما و همه کسانی را که در خارج کشور صدای مردم ما را به گوش جهانیان می رسانند    می بوسیم. اصلا فکر می کنم جنبش بدون کمک و همراهی هموطنان ما در خارج از کشور کارش مشکل می شد. بهتر بگویم، خودِ شما بخشی از جنبش هستید.ما به همبستگی بین المللی نیاز داریم و بخشی از این همبستگی به مدد کوشش های شماست (که خود من به واسطه داشتن دوستانی در خارج کشور شاهد آنم) که شکل می گیرد. آنچه که شما می کنید دل ما را گرم می کند و پشت ما را محکم. من می دانم که به یاری شما و امثال شماست – کسانی که نام شان را هم کسی نمی داند-  که خواست های جنبش و قهرمانی های مردم ما در خارج از کشور انعکاس می یابد و به یاری زحمات شماست که رژیم خود را در معرض قضاوت میلیون ها نفر درسراسر جهان می بیند و به همت شماست که آقایان جرات انجام آنچه که دلشان می خواهد با ما بکنند را ندارند. منتها، آنچه که داد آقای غفوری را در آورده بود حرکات عجیب غریب آقای مخملباف است که اینجا و آنجا خود را نماینده جنبش معرفی می کند. جالب است، آقایان موسوی و کروبی و خاتمی که خود در بطن جنبش اند و در معرض خطرات بیشمار، هرگز خود را در چنین موقعیتی که آقای مخملباف می بیند ندیده اند و هیچگاه به خود اجازه    نداده اند آن چنان که آقایان مخملباف و سازگارا و نوری زاده در باره جنبش و خواسته هایش حرف می زنند، سخن بگویند. حتما بیانیه های آقای موسوی را خوانده اید، آیا هرگز در هیچ یک از آنها لحن و کلام آقای مخملباف و یا چیزی شبیه به آن را دیده اید؟

به عنوان مثال آقای مخملباف به نمایندگی از ما امریکا عذر خواهی می کند. به چه حقی؟ چه کس به او چنین اجازه ای داده است؟ به قول دوست وبلاگ نویس دیگری، ما که قدرت سیاسی را در این کشور در دست نداریم، اما اگر داشتیم لازم بود از ایالات متحده عذرخواهی کنیم؟ آقای مخملباف به ما بگوید اگر کودتای 28 مرداد اتفاق نیفتاده بود و دولت ملی دکتر محمد مصدق به مدد پول، برنامه ریزی و سیاست سازی ایالات متحده سرنگون نشده بود، آیا ما الان - در سال  1388 - اینجایی بودیم که الان هستیم؟ فکرش را بکنید دولتی دموکراتیک و پاسخگو از سال 1330 تا کنون در این کشور مستقر بود، می توانید تصورش را بکنید که ما الان در چه موقعیتی قرار داشتیم؟ نظر آقای مخملباف و دوستانی که مانند ایشان فکر می کنند – در باره ایالات متحده – محترم، اما ایشان یادشان باشد که این نظر ایشان وبخشی از جنبش ا ست  نه همۀ آن. جایی هم برای ما بگذارند که درست مخالف ایشان فکر می کنیم.

بنابر این دوست عزیز ما که برای جنبش سبز خواب و خوراک ندارید، به آقای غفوری حق بدهید از این که سکوت مردم ما در تظاهرات میلیونی به لال بودن یا الکن بودن تعبیر می شود، عصبانی باشد و نخواهد دیگری به جایش حرف بزند. با او همراهی کنیم، نه اینکه از ایشان برنجیم.

با سپاس

سعید سامی‌ها

مرتبط:

لینک یادداشت «میراث جنبش سبز و نمایندگی خارج نشینان» به قلم آرش غفوری

لینک یادداشت ما خارج نشینان/ نقدی بر مقاله «میراث جنبش سبز» به قلم حسن مودت