فروهرها نمی‌میرند

گمان می‌دارد اهریمن

اگر نام فروهر را، به ظلم از دفتر ایام بردارد

فروهرهای ایرانم زبان در کام می‌گیرند

بکش، اعدام کن، با ضرب چاقو از میان بردار

فروهرها نمی‌میرند

اگر باران ببارد وای بر حالت!

اگر بذر محبت را

ندایی در میان خاک ایرانم بکارد، وای بر حالت!

هراسی نیست دلها را

ز ضرب‌آهنگ تیر سرب‌گون و چوبه‌ی اعدام

سرود ماهتاب این خواب دیرین را برآشفته‌ست

خروشش، بانگ بیداریست در شب‌های بی روزن

میان خلوت دل‌های دلداران

به یاد گامهای گرم و عاشق پیشه‌ی باران

فروهر را اگر از جمع یاران وطن بردی

هزاران غنچه در سوگش، فروهروار می‌رویند

در پرواز را بر دیده‌ی دلهای ما بستی

به شوق آسمان، از روزن دیوار می‌رویند

بدان ای سنگدل، مرداب عاشق‌کش

به این گندابه، گندم‌زار میهن خو نخواهد کرد

فروهرهای میهن را،

جدا از ما زبان دشنه و چاقو نخواهد کرد.